TELL HIM Chapter 22

SERENDIPITY part1

"Don’t look fate can only find you

You can’t choose for something to surprise you

Set sail without a destination

Just see where the wind will take you"

“pare...”

“pare...” batian nilang dalawa. nagtaka naman ako kung bakit ganoon ang turan nila sa isa’t isa. tanging mapagtanong na tingin ang ibinigay ko sa kanila. Nginitian lang ako ni Kiko at nakatungo lang si Gab sa akin.

“ma . . ma-mgakakilala kayo?” tanong ko sa dalawa. nanatiling nakatungo lang si Gab at nakangiti naman sa akin si Kiko.

............................................

                Umuwi na kaming tatlo sa bahay namin na walang kibuan, patuloy ko pa din sinusulyapan si Gab na nanatiling natitig sa malayo habang si Kiko naman ang nakaakbay sa akin. Naguguluhan man ako ay hindi ko na lang ipinahalata. Habang tinatahak naming ang daan ay parang tinatahak ko din ang pinakamalayong daan ng aking buhay at puro tinik ang aking natatapakan, napakahirap ng sitwasyon ko, hindi ako makapag-isip ng maayos, ayaw gumana ng utak ko, ayokong nakikitangmay nasasaktan at ayaw kong ako ang dahilan ng mga ito. Hindi ko naman kontrolado ang mga kilos at gawi ni Kiko at alam kong habang patuloy niya itong ginagawa ay nasasaktan si Gab, at unti unti din akong nasasaktan, gusto man sumigaw ng aking puso ay hindi nito magawa, para akong isang ibong nakakulong sa hawla, isang ibong walang kalayaan, ngunit sa isang banda ay hindi ko din naman magawang awatin si Kiko, dahil sa ilang kadahilanan, una ay upang makabawi sa mga taong nasayang, matahi ang mga napunit na sandali, tagpian ang mga butas ng nakaraan. Pangalawa ay hindi ko ding maitatangging may puwang pa ding umoukupa sa isang bahagi ng aking puso ang nakalaan sa kanya at pangatlo ay hindi ko maintindihan ang mga nagyayari sa akin na tanging kasagutan lamang niya ang makatatapos.

“si-sige pare una na ako.”pagpapaalam niya kay Kiko, hindi man lang siya tumingin o sumulyap sa akin.

“sige pare..salamat sa pag-aalaga at pagbabantay sa mahal ko habang wala ako. . . i owe you one...” tinapik niya ang balikat ni Gab at nagthug hug.

“yeah...you owe me . . . a big one...” nanghihinayang niyang tugon

“teka pare CR lang ako” umalis si Kiko at aktong aalis na din si Gab, tumalikod na siya sa akin, walang salita, walang kibo at walang sulyap. Awtomatikong gumalaw ang aking kamay at hinawakan ang dulo ng kanyang damit na dhilan upang mapahinto siya at tumigil. Gusto ko siyang yakapin, gusto ko siyang manatili sa tabi ko, gusto ko siyang makasama, ayaw ko siyang umalis at mawala na lang ganito, ayokong mangulila muli sa kanya.

“ . . . ibinabalik na kita sa tunay na nagmamay-ari sayo”bumitiw ang aking pagkakahawak sa kanyang damit at nanlumo ang aking puso sa aking narinig. Tanging hikbi lang ng puso ko ang kaya kong ipakita. Namumuo na ang mga tubig na hudyat ng aking pagluha, ayokong makita niya ang sakit na nararamdaman ko. humakbang na ako at bago pa man lumapat sa lupa ang aking paa sa lupa, there was this warm feeling who sheltered me, isang yakap mula sa aking likuran ang ibinigay niya. “patawarin mo ako... hindi ko sinasadyang mahalin ka ng ganito” kasabay ng huling salitang iyon ay ang pagbagsak ng luha sa aking mata, at tuluyan na siyang lumisan. Akala ko sasaya ako kapag narinig ko ang mga katagang iyon . . . akala ko lang pala. Mas malalim na butas ang iniwan nito sa aking puso. Hindi naming namalayan na may matang nakamasid sa amin. At tuluyan na niyang pinaharurot ang kanyang kotse hanggang sa naglaho na ito

“babe...” nagmamadali kong pinahid ang mga luha, luminga linga siya na parang may hinahanap ”oh nasan na si Goboy?” tanong niya sa akin. “teka umiiyak ka ba?” hinawakan niya ang mukha ko at pinahid ang natitirang luha.

“ah...eh... napuwing lang he . . . hehe. . .” palusot ko

“hmmm sigurado ka ba?” mukhang di siya kombinsido sa sagot ko

“oo naman saka ba’t naman ako iiyak? Para san? Wala naman dapat ikaiyak eh, saka ano naman ang dahilan para umiyak ako....”dederecho pa sana ang dila pero pinutol na niya

“whoa whoa... OW . . . KEI...slow down... hindi ka nga umiiyak” hindi kombinsidong sagot niya. Natahimik naman ako dahil sa alam kong nasobrahan nga ako...hayyy pasensiya hyper kasi ang dila ko. umupo kami sa sofa at dun ko naiisipang itanong sa kanya ang nasa isip ko.

“ah Ki-Kiko...” panimula ko. tumabi siya sa akin at inakbayan ako

“yes babe...” sinulan nanaman  niya akong halikan sa aking leeg patungo sa aking pisngi

“pano mo nakilala si Gab?” maagap kong tanong bago pa man umabot sa labi ko ang kanyang halik. Saglit lang ang kanyang pagtigil at ngayon ay dinerecho niya sa aking labi, huli na para umiwas ako. Isang mainit na halik ang binigay niya sa akin, ngunit isang malamig ang sa akin.

“what’s wrong babe?” takang tanong niya.

“im the one who’s asking the question” ang mahina kong tugon habang nakapikit.

“alright then...” umayos siya ng upo at ganoon din ang ginawa ko. “Gab and I grew up together in the province; he was my bestfriend to be exact, pumasok kami sa isang private elementary, we’re actually rivals back then, si Goboy na siguro ang kaisa isang tao na hindi ko matalo-talo kahit saan, he was mr perfect back then, si mr MVP, si mr. May-i-take-your-bag para hindi ka na mahirapan, at si mr ma’am-i-know-what’s-the-answer-for-that, pati sa babae hindi yan magpapatalo sakin pero dahil na din sa pagiging magkaribal namin sa halos lahat eh we became bestbud dahil sa iisa din naman ang gusto at hilig  namin” napaisip ako sa sinabi niyang iyon “we went to the same highschool din pero nag-iba yon when I transfer in your school remember?” Tanong niya sakin habang nakatitig sa mga mata ko. “yeah and you were Mr. Popularity back then.” Biro ko sa kanya. “haha good days... pero it’s meaningless...” sabi niya. “huh...bakit naman?” takang tanong ko. “it’s meaningless kung hindi kita nakilala” sabi niya at nginitian niya ako ng pagkatamis tamis, namula naman ako dahil sa tinuran niya. “then when my family was being exiled by your father hahaha” tawa nya ng malakas. Pinalo ko naman siya sa hita. “babe wag diyan baka may magalit at hindi makapagpigil hahaha” si Kiko “aba talagang gupitin ko yang magagalit na yan ” biro ko sa kanya. “ilang buwan matapos ang graduation nila ay nagbakasyon siya sa states kung saan ay kapitbahay lang pala namin, nagkita kami one time na nagjojogging ako then we update each other sa buhay namin” sabi niya at tumayo at pupuntang CR daw ulit. “binabalisawsaw ka ba? Akala ko kanina nag CR ka na?” takang tanong ko “ahh sabi ko iinom ako.” Si Kiko “right” takang pagsang-ayon ko. “kwenento ko sa kanya lahat ng nangyari sa pamilya ko, sa akin, satin... i even showed him our pictures together” sabi ni Kiko ng makabalik siya galing kusina “noong time din na yun i got a chance para makausap si ate Ahniz, i asked her kung san ka mag-aaral for college, when she said na doon ka daw mag-aaral sa school na yon naisip kong pakiusapan si Goboy na kung maari ay doon na din sya mag-aral, hiniling ko din na sa kanya na kung pwede ay bantayan ka niya na siya na muna ang bahala sayo, na alagaan ka niya habang hindi ko pa kayang bumalik, hiningi ko rin na lagi ka niyang proprotektahan sa lahat ng oras at wag na wag kang papabayaan at ipapaagaw sa iba. Dahil akin ka lang diba...”niyakap niya ako ng mahigpit “dahil mahal na mahal kita. Alam kong naging makasarili ako sa pabor na iyon pero yon na lang ang nakikita kong tanging pag-asa para malaman kong ayos ka lang at makasiguradong hindi ka mapupunta sa iba at manatiling ako lang ang nasa puso mo.” Humugot siya ng isang buntong hininga “patawarin mo ako dahil pati ang bestfriend ko ay dinamay ko sa mga nangyari satin, asahan mong hindi hindi na kita iiwan kahit kalian.”

                Gulong gulo ako sa mga rebelasyon na yon. “ang ibig bang sabihin . . . . kung ganon nga edi . . . . at kong totoo yon maaring . . . .  aaaarrrrrgggggggghhhh nasakit ang ulo ko!”

........................................

                Umuwi ako sa bahay kung saan binalikan ko ang masasayang sandali ko kasama ang taong pinakamamahal ko. hindi isang pagkakataon na si JN ang unang taong nakita ko sa school noong nag-enrol ako, kasama plano ang mga nagyaring iyon.

                Nagbakasyon ako noon kasma ang family ko bago ako magcollege, we stayed in our house kung saan ay may iniwan kaming katiwala kasama ang aso kong isang Alaskan Malamute na si Jijo. One morning inilabas ko si Jijo para naman makapag bonding kaming dalawa, inikot ko siya sa park sa likod ng church hanggang makabalik kami sa harap ng bahay naming, then i saw a familiar face, nilapitan ko ito para kumpirmahin kung siya nga ba talaga. Hindi nga ako nagkamali dahil kilala ko nga siya, mahaluan man ng itsura at pananamit ng isang amerikano ay kilalang kialal ko ang mokong na yon. “Kiko!” tawag ko. “Goboy?” takang tanong niya, “pare! Ikaw nga!” sabi ko sa kanya habang papalapit “pucha pare anong ginagawa mo dito? Your suppose to be in the Philippines!” sagot niya habang nagpapambuno kami “ulol! Bakit bawal nab a akong tumapak ditto? Nabili mo nab a to? Haha!” at sinakal ko na siya “pucha pare hindi ako makahinga, hindi ka pa din nagbabago ahh, your still strong as a monster hahaha” biro niya “tado! Kumusta hindi na tayo nagkita simula ng lumipat ka sa manila ah...tapos nandito ka pala” ako, “pare mahabang kwento... mahabang mahaba.” Si Kiko na nagiba ang timpla “tara doon tayo sa park! Makikinig ako.” “aarrrffff,, arffff, arrrrff” “oh pati din daw siya makikinig” biro k okay Kiko “sayo pala yan!” takang tanong ni Kiko “oo bakit!” takang tanong ko din “eh tado ka sa kalapit bahay ko lang pala ikaw nakatirang mokong ka haha”

“pare we were exile.....”panimula niya ng makaupo kami sa isang malaking bato, “ulol? Sino ka si Jose Rizal para ipatapon? Haha” tumingin ako sa kanya at mukang seryoso ang loko “seriously Gab” seryong tugon niya. “panong nangyari naman yon? At bakit?” at kwinento nga niya ang lahat ng nangyari, detalye kada detalye, nagugulat naman ako sa aking mga naririnig, hindi ko maipinta ang aking nararamdaman, gulat at paninibago, patuloy pa din siya sa pagkekwento ng hindi na niya kinaya at tumulo ang mga luha niya, puno ng senseridad ang laman ng bawat katagang binibitiwan niya. Hindi din ako makapaniwala sa mga sinabi niya, kilala ko iotng hayup na to, babaero to eh, at kahit nailing indecent proposal pa ng mga bakla ay hindi niya nagawang pumatol sa kahit isa manlang sa kanila pero sa mga naririnig ko ay talagang nakapagpalaki ng mga mata ko. pero sa kabila noon ay may nabuo sa aking isipan, pano nkaya nagawa ng taong iyon nag awing ganito si Kiko, isang babaero na naging matino, isang tarantadong naging masunurin, isang basag ulong takot sa isang lalaki din? at isang walang alam sa nararamdaman ng iba na ngayon ay baliw na baliw sa isang lalaki, sino ba talaga ang JN na yan, ng mabigwasan at mabalian ng buto. “pucha pare hindi nga? Ikaw ba talag yan!” ngumiti lamang ito “binago ka ng JN na yon? Wahahahaw...ibang klase ka din pala noh...teka sino ba yang JN na yan ng maturuan ko ng leksyon hahaha” hinugot niya ang kanyang billfold “eto siya oh...” pinakita niya sa akin ang picture nilang magkasama sa wallet niya, hindi ako makapaniwala sa nakikita ko, ang mata niya ay parang nangungusap sa akin, kahit ang kanyang mga labi ay parang ngumingiti sa akin “pucha ano ba to!” tudyo ng isip ko. “eto pa pare.” Ibinigay niya ang kanyang phone at halos litrato lahat ni JN ang nakalagy doon, may magkasama sila pero mas marami ang solong kuha. Hindi ko alam ang nararamdaman ko, bumubilis ang tibok ng puso ko habang nagbra-browse ako ng pictures niya, parang habang tumatagal ay gumagaan ang loob ko pag nakikita ko siya, hindi ko maipaliwanag ang saya na aking nararamdaman pag nakikita ko siyang nakangiti, hindi man sa akin ang ngiting iyon ay parang tumatagos sa kalooblooban ko.

“pare tama na baka mainlove ka pa sa babe ko hahaha” pag aagaw niya sa phone niya

“u-ulol!” at tumawa kami pareho “arrrffff!” nakitawa din si Jijo. Pero sa likod ng tawang iyon ay isang pangamba.

“pare san ka mag-cacollege?”seryosong tanong niya

“sa manila...” maikli kong tugon

“pare pwedeng humngi ng pabor?” nakatungo niyang tanong

“oo pare kahit ano basta ikaw! Para naman makabawi sa tagal nating hindi nagkasama hehe” sagot ko sa kanya

“pede bang doon ka na lang mag aral sa papasukan ni JN na school” seyoso niyang tanong sa akin habang nakatitig

“huh? ba-bakit?”

“sige na pare... gusto kong malaman ang mga nangyayari sa kanya, gusto ko sanang punana mo ang mga bagay na hindi ko na nagagawa ngayon para sa kanya, gusto ko sana na alagaan mo muna siya habang nanadito pa ako, protektahan siya, ilayo siya sa kapahamakan, gusto kong may isang taong tatayong ako sa mga oras na hindi niya kaya ang lahat, sa mga panahong wala siyang malapitan, gusto kong ikaw ang maging sandigan niya, ikaw ang maging tagapagligtas niya pansamantala, i know t’s too much pero im desperate... ikaw lang kasi ang kilala kong malalapitan ko ngayon, pakiusap pare, kahit ano gagawin ko basta sundin mo lang ang pabor na hinihiling ko sayo...pakiusap pare” buong senseridad niyang pakiusap sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko, perodahil nga sa matalik ko siyang kaibigan ay hindi ko siya magawang matanggihan pa.

“sige pare...pero . . .”pagsang-ayon ko

“pero?” takang tanong niya.

“wala basta ikaw ang may ideya nito ha!”

“oo pare, basta ingatan mo lang siya at gagawin ko ano man ang gusto mong kapalit!” pagmamakaawa niya

“ulol! Haha ngayon lang kita nakitang magdrama eh.”

                Bumalik na nga ako sa Pilipnas dalawang linggo bago mag enrolment, isang linggo ko din pinagaralan lahat ng gagawin ko. pagkadating ko ay nagenrol na din ako, kakaunti pa lang ang pila, nakapila na ako ng may mapulot akong isang blue na checkered na panyo, hindi ko alam pero ng hawakan ko ito ibang kaligayahan ang naramadaman ko. natapos ang nasa unahang pila ng umalis ito sa linya ay agad kong nakilala “fuck! Nandito din siya, patay na! hindi ako dapat makita nito!” bulong ng isip ko, magtatago sana ako ng bigla itong lumabas at nawala. Nakahinga naman ako ng maluwag. Natapos ang pageenrol ko at iikutin ko na ang buong campus para mafamiliarize ako sa mga building. Naglalakad lakad ako sa corridor sa may isang garden ng may biglang may lumaglag na bagay sa ulo ko “aahh fuck! Sakit nun ah!” hinanap ko kung anong bagay ang tumama sa ulo ko. “piso? Tarantado yun ah.. sinong nambato nun” lumingon ako at naghanap pero wala namang tao. Umalis na ako sa may garden para hindi na uminit pa ang ulo ko. timungo ako sa isang bench para doon umupo at magpahangin. Inilagay ko ang isang kamayko sa sandalan ng may maramdaman akong isang madikit na bagay naisip kong baka bubble gum “sh*t kadiri yun ah..” inaangat ko ang kamay ko and to my surprise it was a sticker, isang sticker na hindi ko maintindihan kung anong itsura basta alam kong halatng ginupit yun. Pinagmasdan ko ito at ng kinalaunan ay nakikita ko na lang ang aking sarili na diinikit ito sa aking wallet. “ano ba tong ginagawa ko”

Itutuloy.....

TELL HIM Chapter 21

CUE

"hindi kita bibitiwan...

...hindi kita isusuko"

“nasan na siya?!” patakbo kong tinungo ang banda. Lingon sa kana, lingon sa kaliwa, wala “kuya nasan nap o yung kumanta?” tanong ko sa lead guitarist. “huh? umalis bigla eh” nagtatakang sabi ni kya. Bumalik ako sa table kung nasaan naiwan sina Cherry, binigyan ko si Cherry ng mapagtanung ngunit may partatakang titig. Naintindihan naman niya ito, tanging iling lang ng ulo ang isinagot niya, hinawakan ako sa balikat ni Kuya Biboy, hindi ko napigilan ang nagtulo ng aking luha. Unti unti din ang pagbaksak ng aking tuhod sa lupa, “nasaan ka na?” tangi kong nasambit. Mga mapagtanong na titig ang ibinigay ng tao sa aking paligid, sino ba naman ang hindi mapapatingin sa inasal ko, para akong taong may hinahabol na sanggano. Ballot ng samut sarinh emosyon ang aking nararamdaman, parang may isang patalim ang tumatarak sa aking puso, naninikip ang aking dibdib, hindi ako makahinga, “masaya ako dahil nakita ko siya, pero . . . bakit . . . bakit ngayon pa, na handa na akong ibigay muli ang aking puso sa iba... bakit!” tudyo ng aking isipan. Agad naman akong itinayo ni Cherry at ipinasok sa loob ng bahay, kasunod din ang mga taong nag aalala sa akin.

------------------------------

          

                Gulong gulo ang aking utak sa mga nagdaang araw. Halos hindi ako makatulog, hindi makakain at hindi magawang magsaya. “anak, kumain ka na... tignan mo yang sarili mo, napapabayaan mo na ang sarili mo” nagmamalasik na sabi ni mama habang pilit akong pinakakain sa aking silid. “baby brother kumain ka na...hindi ka makakapag-aral kung ganyan ang gagawin mo sa sarili mo, saka alalahanin mo may photo shoot tayo mamayang hapon” pag aalo sakin ni ate Ahniz. “si Pete na lang at si Cherry ang gawin mong model,a....ayoko na” sagot ko kay ate, nagkatinginan naman sila ni mama.

“alright I’ll postpone your photo shoot for today, but I cannot cancel Cherry and Peter’s... i’ll be going now” pag papaalam ni ate sakin, umalis na sila ni Pete, si mama naman ay may kailangang lakarin. Minabuti kong maglalakad lakad din, para na rin makalanghap ng sariwang hangin. Hindi ko alam kung san ako dadalhin ng aking mga paa, halos naikot ko na ang village namin, ma nakita akong mga batang nagpipiko, naghahabulan, may naglalangoy at nagkakatuwaan sa village pool, may nagdadate ang sweet nila habang magkahawak ang mga kamay, narrating din ng paa ko ang pwestong katuwang ko sa mga oras na katulad nito. “kumusta pareng bench, pareng poste, kumusta mga lantang dahon...namiss nyo ba ako?  . . .haha sana sumagot no...”

“hindi yan magsasalita...pero ako . . .” napalingon ako sa taong ngasalita, ngumiti ito sa akin, lumapit at umupo sa espasyo na binigay ni pareng bench habang ako ay nanatiling nakatitig sa kanya, hindi makapagbitiw ng kahit anong salita, naka nganga na parang nakakita ng isang multo, at higit sa lahat, kumakabog ang dibdib, walang pagbabago ang kanyang hitsura, nandoon pa din ang mainis nitong mukha, ang matangos nitong ilong, ang singkit nitong mata, pero nadagdagan ng manicured scruuf na nakapagpatingkad sa kanyang kagwapuhan. Itinapon niya ang tingin sa unahan namin kung saan nagsimula na din siyang magsalita. “i’m sorry...” isang makapangyarihang salita na nakapagpalitaw muli ng mga namumuong tubig sa aking mga mata, “patawarin mo ako dahil hindi ko natupad ang aking pangako, pangakong akala ko habang buhay kong mapaninindigan, pero nagkamali ako, natalo tayo ng tadhana, ayoko man lumayo at iwan ang kaisa isa kong taong minahal . . . ay napalitan pa din ako... patawarin mo ako...kung kayak o lang ibalik ang nakaraan, huhugutin ko at tatahiin ko ng magagandang alala, hindi ng pait at pagdurusang naramdaman mo ng nawala ko. Alam ko ang mga ito JN, dahil  . . .msimong ako ay nakapaglaban sa sakit na aking nararamdaman, sa poot ko sa sarili ko dahil hindi ko napatunayang hindi kahit kaylan na iwan ka. Araw araw lagging dalangin na sana. . . sana hindi na lang kita iniwan. Wala ni isang minute ang di ka laman ng nito.” Tumulo ang luha niya habang turo turo ang kanyang kaliwang dibdib. Tumigil siya at bumuntong hinginga “pero alam mo... itong sakit na to, eto ang ginamit ko para manatiling mabuhay at bumuo uli ng pangarap, pangarap na maksama kang muli.” Humarap siya sa akin at hinawakan ako sa mukha “JN mahal na mahal kita, kahit kaylan hindi nawala ang pagmamahal ko para sayo, ikaw lang ang nagbibigay sakin ng totoong saya...ngayong nasa harap na ulit kita hindi na kita ulit iiwan. Alam kong nangulila ka sakin, pero tapos na yon, nandito na ulit ako, hinding hindi na ako lalayo sayo.” Pareho kami luhaan ng iparamdam niya ulit sa mahabang panahon ang kanyang labi. Ang labing inasam kong makuha noon pa.

_______________________________

RRRRRRRRRIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGGGGGGGGG!!!!

“JN!” tawag niya sa akin sa telepono

“ano!”

“i love you!”

“huh? ano?” kunyari hindi narinig (pero nakangiti naman hahaha)

“sabi ko pangit ka!”

“alam ko! wag mo ng ipaalala...”sagot ko na kunyari ay nagtatampo

“joke lang!” maagap niyang sagot

“no alam ko naman!”

“joke lang yun ikaw naman... di ka na mabiro!” halos nagmamakaawang tugon niya

“huh? joke lang pala na mahal mo ako?” nanghihinayang kong sagot

“ahhh....hahaha ikaw huh! kunyari ka pang hindi mo narinig tapos . . . “

“kiko!” pagputol ko sa kanya

“ . . . p- . . .po?” nagcrack niyang boses

“mahal din kita!” Masaya kong bawi sa kanya

“wohohohohooooo!!! Ibig bang sabihin!”

“oo”

“woooooooohhhh!!!!!!!! I love you i love you i love you i love you i love you i love you i love you!! hahaha wohohoho!”

“bat 7 i love you lang? Diba dapat 8 un?” medyo disappointed kong tanong

“tapos nab a ako? Tumingin ka sa labas” patakbo kong tinungo ang balkonahe namin at hayun, nakita ko sila? Anong ginagawa nitong mga to nasa harap ng bahay ang buong glee club namin naka costume pa, nakabarong at gown pa, mula sa  kumpol ng clubmember ko ay lumabas na siyang tanging nakaporma sa lahat, natulala ako ng magsimula siyang kumanta, kaya pala kasama niya ang glee club, “kiko talaga, kung ano anong naiisip” tudyo ng utak ko, habang hindi ko maipaliwanag ang sayang aking nararamdaman habang binibigkas niya ang bawat kataga ng kantang yon....

Tunay Na Ligaya – Ariel Rivera Song Lyrics

‘Di ko pansin ang kislap ng bituin
‘Pag kapiling ka, sinta
Kahit liwanag ng buwan sa gabi
‘Di ko na masisita
Iisa lang ang naghaharing tala sa mundo
Tanging ikaw ang liwanag sa buhay ko…
‘Di ko pansin ang bango ng Jasmin
‘Pag kapiling ka, sinta
Kahit ga-dagat ang dami ng rosas hindi matataranta
Iisa lang ang nagtataglay ng halimuyak
At ikaw nga, tanging ikaw, sinta
Ikaw ang tunay na ligaya
Tanging ikaw, sinta
Umaga, hapon kahit magdamag
Laging ikaw, sinta
Umaga, hapon, kahit magdamag
Laging ikaw, sinta
Hindi magsasawa sa piling mo
Hooh…
‘Di ko pansin ang bawat sandali
‘Pag kapiling ka, sinta
Bagyo’t ulan, kidlat o kulog man
‘Di napapansin, sinta
Iisa lamang ang hinihiling kong kasagutan
Ang ngayon at kailanma’y makapiling ka
(Ikaw ang tunay na ligaya)
(Tanging ikaw, sinta)
Tanging ikaw…
(Umaga, hapon, kahit magdamag)
(Laging ikaw, sinta)
Hindi magsasawa sa piling mo
(Ikaw ang tunay na ligaya)
(Tanging ikaw, sinta)
Tanging ikaw…
(Umaga, hapon, kahit magdamag)
(Laging ikaw, sinta)
Hindi magsasawa sa piling mo…

           

            Nang matapos ang kanta ay bumaba ako para harapin sila, ng makalabas ako ng gate ay parang bulang naglaho ang mga club member. Siya ang tanging nakatayo sa aking harapan, mula sa kanyang likuran ay hingit niya ang isang bouquet ng rosas na nakaayos para magmukang puso. Iniabot niya sa akin ang rosas at lumuhod sa aking harapan “hoy ano ka ba tumayo ka diyan mamaya may makakita sayo” ako, “diba sabi ko hindi pa ako tapos, JN Martin, ikaw ang tunay kong ligaya, iakw lang ang hanap ng puso ko sa lahat ng oras, hinding hindi ako magsasawa sa piling mo at tanging ikaw lang ang mamahalin habang buhay . . . maari ba kitang maging other half ng puso ko?” hindi ko alam ang isasagot ko, parang nahila ang aking dila at tanging luha at ngiti lang ang aking naipapakita. “ano!” medyo mataas nyang pagtatanong, natauhan naman ako mula sa pagkakalutang ko sa kalangitan “galit ka ba? Ano yang nagpopropose o nanakot?” tumayo siya at hinawakan ang aking kamay “mahal na mahal kita JN!” at naglapat ang aming mga labi, ang labing tanging sa panaginip ko lang inasam na makuha, pero alam kong hindi ito panaginip, totoong hinahalikan niya ako at totoong mahal niya ako dahil ramdam ito ng puso ko. kumalas kami sa isa’t isa “ikaw din ang tunay kong ligaya, mahal na mahal din kita Kiko!” at biglang naghiyawan ang mga ka-club member namin, “bessy im so happy for you!” biglang paglabas ni Cherry sa bushes na may dahon pa sa buhok, natapilok pa paglalakad, si bestfriend talaga kahit kalian panira ng moment eh. “salamat bestfriend”, “oh pano bay an, natupad na ang matagl mo ng pinapangarap...oi ikaw Kiko wag mong sasaktan to huh!” si Cherry. “siyempre naman, at wala akong balak gawin” kinabig niya ang aking balakng at hinalikan ulit, mas mapusok, basa, at mainit at mas puno ng pagmamahal, naghiyawan naman ang buong club na parang ngayon lang nakakita ng naghahalikan, sa bagay naghahalikan nga naman kami, kaya lang parehong lalaki.

...................................................

            Kumalas ako at nagsimula na ding magsalita. “sorry din . . . Kiko alam ko na ang lahat, alam kong umalis ka ng bansa dahil sa ginwa ni papa sainyong pamilya at hindi dahil sa doon kayo maninirahan talaga, patawarin mo ako dahil wala akong lakas ng loob na ipaglaban ka kay papa, sa mga panahong akala ko ay hindi ka tutupad sa pangako mo, na binitiwan mo na lang ako ng basta basta, patawarin mo ako dahil hindi ko nagawang pigilan ang ginawa ni papa patawrin mo kung napag-isipan kita ng masam na ang iniisip ko lang ay ang sarili kong nararamdaman at hindi ko isinaalang alang na naging masakit din ang lahat para sayo, na naghirap ka din ng magkahiwalay tayo , hindi ko naisip na tiniis mo ang ganitong klaseng hirap para sa akin, para sa pagmamahalan natin dati na sa puntong bumitiw na din ako sa pagmamahal mo at pag-asang babalik ka pa sakin ng may pagmamahal pang nararamdaman sa puso mo. Patawarin mo ako Kiko, patawarin mo ako.” Patuloy na pagdaloy ng aking buong emosyon.

“JN mahal na mahal kita . . . hindi kailanman nawala ang iyong mga alala sa aking puso, lagi kong baon ang mga masasaya nating sandali, ang mga ngiti mo ay nakaukit sa aking isipan, ang init ng iyong pagmamahal ang bumuhay at nagbigay ng pag-asang pag dating ng panahon ay maiituloy nating ang pagmamahal natin para sa isa’t isa alam kong nararamdaman mo din ito . . . wala sa atin ang may sala, naging madamot lang ang panahon para sa atin, pero ngayon kahit panahon ay kakalabanin ko maibalik lang natin ang dati ”

“Kiko...” tangi kong nasambit

“let’s start over... dugtungan natin ang naputol, ibalik natin ang kung ano man ang nawala. Mahal na mahal kita, hindi ko nakakayanin pag nawala ka pa sakin at ngayon ay ipaglalaban kita maging kapalit pa man nito ang buhay ko, pupunan ko ang mga araw, linggo, buwan at taon na nawalay ka sakin, ibabalik ko ang maga nagisnan kong mga ngiti sa labi mo, ang mga halakhak na nagbibigay ng saya sa akin, ang mga masasayang alala ay ipagpapatuloy natin” mahaba niyang sagot.

            Hindi ko alam kung anong isasagot ko sa kanya, natutuwa ako dahil sa pagbabalik niya, dahil sa naramdaman kong mahal niya ako, may pag-asa pa at nabigyan nag linaw ang mga bagay na matagal ko ng iniisip at nagparamdam muli ng isang sayang tanging siya laman ang nakapagbigay, ngunit sa isang banda, nagaalinlangan dahil sa isang taong tinitibok din ng aking puso, laman din ng aking puso at panaginip, na siyang sumambot sa aking pagkakalumo at nagbigay ng bagong pag-asa at inspirasyon para muling magmahal ng totoo at umibig ng walang pag aalinlangan, na ibigay buong pagmamahal at pagtitiwala muli sa kapangyarihan ng puso. Nanatili siyang nakatitig at nag iintay ng mag salitang bibitiwan ko, na siyang makakapagpasya sa aming naudlot na pagmamahalan. Tumayo ako at medyo lumayo ng kaunti sa kanya ngunit sunudan niya ito ng isang yakap mula sa aking likod. Kumalas siya at iniharap ako sa kanya.muli sana niya akong hahalikan ng...

“JN” isang tinig mula sa isang tao ang nakapagpatigil sa aming dalawa.

Lumingon kami pareho sa taong iyon.

“Gab....”

Kasabay ng paglubog nga araw ay ang pagsisimula ng isang bagong kaganapan sa aming buhay... ang simula ng pagpapatuloy o ang simula ng pagwawakas.....

Itutuloy.....

TELL HIM Chapter 20

TORN

  

"the truth . . . .

the promise . . . 

 . . . and the comeback"

Halo halong emosyon ang aking nararamdaman, takot, kaba, ar pagbilis ng tibok ng puso isama pa ang paghalingkat ng aking isip sa nakaraang panaginip, kung saan hinahabol din ako ng isang lalaking hindi ko makita ang mukha kagaya ngayon na pakiramdam ko ay hinahabol din ako ng hindi ko kilalang lalaki. Buong tapang kong nilingon ang taong humawak sa aking balikat kahit na nangangatog aking tuhod at parang gusto kong maihi sa sobrang nerbiyos.

“Pete!” agad ko siyang niyakap, unti unting tumulo ang kanina ko pa pinipigilang mga luha.

“anong nangyari?” sinuklian niya ng isang mapagkalingang yakap, ramdam ko ang kapanatagan at ang kapayaan sa kanyang dibdib, at patuloy parin ang pag agos ng aking masaganang luha.

“Pete may humahabol sa akin. . . .hindi ko kilala pero . . . pero huhuhu” hinagpis ko sa kanya

”tahan na.. nandito na ako. Wag ka ng umiyak hindi ka niya makukuha sa akin” pagpapakalma niya sa kin.

”halika na sumakay na tayo” inalalayan niya ako hanggang makasakay ako ng kotse. Ng masarado na niya ang kotse ay muling nagring ang telepono ko. natatakot akong makita kung sino ang tumatawag, nagdadalwang isip ako kung sasagutin ko ba o hindi. Tinignan ko ang ang screen ng aking cellphone habang nanginginig ang aking kamay, ”si Cherry….” Nawala ang takot na aking nararamdaman.

“hello”

“hoy nasan kang bakla ka?” intrigerang tanong ni Cherry

”pauwi na ako..Cherry may humahabol sakin huhuhu….”

”ano?! Teka bakit nasan ka sinong kasama mo?”

”si Pete . . . dumating na siya, pauwina kami”

”teka ano ba talgang nangyari?” kwinento ko na kay Cherry lahat ng nangyari

---------------------

            Nakarating na kami ni Pete sa bahay, halos ayaw na akong iwan ni Pete, lagi siyang nasa tabi ko, hindi niya ako iniiwan. ”magpalit ka nang sim” mungkahi ni Pete. ”Pete sa tingin ko it’s no use… alam niya ang address ko, yang bulaklak na yan siya ang nagpadala” tinuro ko ang bulaklak na nakalagay sa flower base, ”Pete natatakot ako…” magsasalita pa sana siya ng biglang tumunog ang cellphone ko.

”siya ba ang boyfriend mo!” nakalagay sa mensahe. Ipinakita ko ang textmessage kay Pete. Nagkatinginan naman kami ni Pete, hindi ko alam pero parang napaisip din ako sa messagen a yon. ”boyfriend ko nga ba si Pete?” bulong ko sa sarili ko.

”wag mo na lang pansinin, matulog ka na, wag kang mag alala hindi ako aalis dito, babantayan kita” umupo ulit siya sa uluhan ng kama ko at sinanda lang katawan sa headboard kagaya ng posisyon niya kagabi. ”dito ka na sa tabi ko” ako. Tumingin naman siya sa akin na may matang nagtatanong kung ayos lang ba na tumabi sa akin.

”dito ka na please” pagmamakaawa ko sa kanya.

”sige….” humiga siya sa tabi ko. Hinaplos niya ang aking uluhan at hinagod niya ang mga buhok, muli kong naramdaman na panatag ang aking kalooban at unti unt ina sin akong dinalaw ng antok sa mga bisig nya.

            Naramdaman ko ang pamimigat ng aking pantog kaya minabuti ko ng dumilat, tumayo ako at nagtungo sa CR. Nang mapalingon ako sa bintana ay nakita ko ang isang kotseng hindi ko kilala. Nahiwagaan ako kaya naman sinilip ko kung may tao ba sa loob nito, dahan dahan akong lumapit sa sliding window at sinilip ng maayos ang kotse. Laking gulat ko ng magbukas ito ng window shield lumabas ang isang kamay nito at kumaway sa aking kinaroroonan, bigla bigla ding nagring ang cellphone ko.

Calling….

Marcus Enriquez

Sinagot ko ang tawag para malaman ko kung siya nga ba ang tumatawag. ”he . . hello”

”hi JN….”

”Marcus please sino ka ba! Tinatakot mo ako”

”Bakit ka natatakot? Hindi naman ako masamang tao…”

”kung hindi ka masamang tao bat mo ako sinusundan!”

”dahil mah-….dahil akin ka lang…”

”please Marcus sino ka ba talaga, ayoko ng ganitong natatakot!”

”wag kang mag-alala malapit mo na akong makita…. Malapit na malapit na…. at saka . . . please . . . wag kang matakot…” END CALL

--------------------------------------

Natapos ang isang linggo, isang napakagulong linggo…buti na lang nandiyan palagi si Pete… hindi nya ako pinabayaan, hindi niya ako iniwan… isang linggo na ding hindi nagparamdam si Marcus…

“hello” bati ni Cherry

“happy birthday bestfriend! I love you!!!!” bati ko sa aking pinakamamahal na bestfriend

“thank you bessy…… ano nasan ka na?”

“papunta na po diyan… hehe..”

“kasama mo si Pete?” tanong niya sa akin, nanibago ako kasi parang may bakas ng pag aalala.

“oo, teka teka teka, bat parang hindi ka kinikilig? Si Cherry ka ba talaga?” takang tanong ko

“huh. . . ah eh . . . siyempre naman kinikilig ako ano kaba” hindi ako kumbinsido sa sagot niya

“o sige na, intayin kita huh!” paglilihis niya ng usapan.

“sige happy birthday ulit!” END CALL

            Nang dumating kami sa bahay nila Cherry madami ng guest ang nakaupo sa mag hinandang chairs and table sa garden nila. “grabe ang yaman talaga ni Cherry” naibulong ko sa sarili ko. May live band na tumutugtog, may video ni Cherry mula pagkabata hanggang present, wow ako yun ah! Hehe. Napasama pa ako, may buffet table din. Mukhang lahat ata ng schoolmate naming makikikain kena Cherry haha. Ang ganda ng setting grabe, talgang mapapawow ka sa engrandeng design, parang sosyal-rakista ang dating. Pagkita naming ni Cherry ay nagyakapan kami.

“happy birthday bestfriend! I got you a present! Si Pete ang nag isip niyan” nanlaki naman ang mga mata niya dahil sa nabanggit ang pangalan ni Pete.

“talaga! Salamat Peter!” bati niya kay Pete at bineso din.

            Umupo na kami sa table na nakalaan sa amin, kumain, nagkwentuhan, nagkatuwaan. Pansin kong lima lang ang nakalagay na chair at ang dalawa ay bakante. Hindi ko na lang masyadong pinansin at pinagtuunan ko ang bandang kumakanta, nagkwentuhan naman si Cherry at Pete, may ilang bumabati kay Cherry at lumalapit sa table namin. Nandun din pala ang dean naming at ang iba pang faculty, pati ang mga CI namin sa hospital.nakaramdam ako ng isang pakiramdam na may nakatingin sa akin. Kinabahan nanama ako, para na akong may trauma sa nangyari dati. Hinanap ko ang posibleng nakatingin sa akin nang biglang may umupo sa tabi ko.

“hey” bati niya sa akin na aking ikinabigla lalo na ang porma niyang naka v

“hey . . .”

“pwede ba tayong mag-usap?”tanong niyang nagmamakaawa sa akin.

“si . . . si-sige” matipid kong sagot. Nakita ko naman na nakatingin si Pete sa bagong dating

“mag . . .mag-uusap lang kami” sabi ko kay Pete at Cherry, nakita ko naman na parang masiglang nakatingin si Cherry sa taong ito.

            Dinala niya ako sa may pool area na nasa likod ng bahay nila Cherry, walang tao pero may liwanag na naggagaling sa pool. Naupo kami sa tabi ng pool, tinanggal niya ang kanyang sapatos at medyas, itinupi niya ang kanyang sout na pants hanngang tuhod kaya’t ganun din ang aking ginawa, inilapat naming an gaming mga paa sa mahinahong daloy ng tubig sa swimming pool. Malamig ang simoy ng hangin at ramdam na ramdam ko ang pagbalot nito sa aking katawan dagdag pa ang pagdampi ng tubig sa aking mga paa at binti. Hindi naman ito nakaligtas sa mga mata niya. Hinubad niya ang kanyang leather jacket na sout at nilagay sa akin. Tinigtigan niya ako na para bang ngayon lang niya ako nakitang muli, na sabik na sabik siyang makita ulit ako. Kita ko ang lungkot ng kanyang mga mata na wari’y ba’y kinawawa ng buong mundo. Hindi siya nagsalit tanging mga mata at ngiti niya lang ang tanging nangusap. Pinaglaruan niya ang tubig na dumadaloy sa aming paa, sinipa sipa niya ito na para bang bata na sabik makapaglaro sa swimming pool, hindi nagtagal ay nagsimula na din siya magsalita.

“kumusta ka na?” tanong niya

“ummmm ayos lang….” nakangiti kong sagot habang nakatingin sa aming mga pang naglalaro sa tubig

“I miss you” napangiti  ulit ako sa kanyang sinabi, nagdiriwang ang aking kalooban sa mga katagang iyon.

“alam mo JN… masaya ako dahil pinagbigyan mo akong makausap ka ngayon” pagpapatuloy niya. Hinawakan niya ang aking kamay at ikinadena sa kanyang kamay. “alam mo . . . hirap na hirap ang aking kalooban noong mga panahong hindi tayo nagkikibuan, I want to tell you everything but I don’t know how . . . naging duwag akong harapin ka, dahil alam kong nasaktan kita . . .” nagsimula ng bumuhos ang kanyang luha “ang isang araw na wala ka sa tabi ko ay parang isang taon na hindi ka kapiling, para akong hinihiwa sa puso sa tuwing naiisip kongako ang gumawa sayo ng sugat . . sugat sa puso mo, hindi ko sinasadyang gawin ang bagay na yon sayo, nakita ko ang iyong pagtangis . . . ang pasakit na dinadala mo, hindi mo lang alam pero kasabay ng iyong pagtangis ay unti unting pagdurog at pagkamatay ng aking puso… parang gusto ko na ding bawiin ang aking buhay dahil sa nagawa ko sayo . . . pero . . . pero nangyari na ang mga bagay na yon, hindi ko na kailanman maibabalik pa… alam mo bang ni kahit na katiting na sandali ay hindi ka nawaglit sa aking puso’t isipan, ikaw din ang nag-iisang laman ng aking mga panaginip, hindi ko maisip kung anong mangyayari sa buhay ko kung mawawala ka sakin, hindi ko kakakayanin, laging ikaw ang nakikita ko, hindi ko na nagawang maging Masaya habang alam kong naghihirap ka. Alam ko din na ang pagbabagong nangyari sayo, saksi ako sa lahat ng iyan. I’ve been watching you . . . sobra akong nagapi ng kalungkutan at pagsisis ng makita ko ang pag kagumo mo ng gabing yon” patuloy pa din ang pag guhit ng mga luhang bumabagsak sa kanyang mata. Itinaas niya ang aking kamay hanggang sa umabot ito sa kanyang mga labi, walang sawa niya itong hinalikan at inaruga na para bang wala ng bukas na darating at wala ng tsansa pang magawa ulit niya yon. “patawarin mo ako JN, pinagsisihan ko ang mga ginawa ko . . . hindi ko intensiyon na gawin yon sayo, I hope you find it in your heart to forgive me. Hindi ko alam kung makakaya ko pang gumising at harapin ang bukas na alam kong may galit na nararamdam ka sa puso mo para sakin.” Sinsero niyang pakiusap, hindi ko namamalayan na habang nagsasalita siya at pagluha ay kasabay din ng pagpatak ng sarili kong luha. “matagal na kitang napatawad . . . hindi ka man humingi ng tawad pero . . .  simula ng makita ka ulit ng aking mga mata ay nawala ang galit na nararamdaman ko.” Hinawakan niya ang aking mukha at tinitigan ako ng kayang maaliwalas na mukha, wala na ang kalungkutang bumabalot sa kanyang mga mata, napalitan ito ng saya, alam kong pareho lang kaming nasaktansa mga nagyari pero. . . ng simulan kong baguhin ang aking sarili ay sinimulan ko na din ang pagpapatawad, mahirap man at mahaba ang proseso nito ay pinilit ko pa din, dahil sa alam ng aking puso na siya ang aking mahal. Pinahid niya ang aking mga luha, sa kaunaunahan pagkakataon ay ipinaramdam niya sa akin ang kanyang nararamdaman. Isang halik ng tunay at wagas na pagmamahal ang aking ngayon ay dinarama.

“hindi ba nangako akong palagi lang sa tabi mo . . . tutupadin ko yun . . . mahal na mahal kita . . .”

---------------------------------

Pagbalik naming sa garden ay nakita namin si Kuya Biboy na kasama ng dalawa, napatingin sila sa akin hindi alintana na may kasama ako. Iba ibang titig ang binigay nila, isang titig ng pagkatalo ang ibinigay ni Pete, gayon din si Kuya Biboy pero isang titig ng pangamba at pag aala ang binigay ni Cherry habang may nagsimulang magsalita sa gawi ng banda.

“Para po ito sa isang taong iniwan ko at nasaktan… mahal na mahal kita . . .  hanggang ngayon…”

Pangako mo saaki'y 'di magbabago
Ngunit bakit nagkaganito
Ako'y iyong nilisan
Wala man lang paalam
Ano ba ang naging dahilan ?

umaba sa puso ko
Nais kong malaman mo
Pagmamahal ko ay 'di magbabago


Maghihintay na lamang ba
Sa iyong mga pangako, woh
Pangako woh oh hoh
Pangako woh oh

Ano ang gagawin ?
Ako ba'y maghihintay pa
Ngunit bakit lumisan ka ?
Magbabalik ka pa ba
Dito sa piling ko ?
Pangako mo sa'ki'y
Asahan ko

Maghihintay na lamang ba
Sa iyong mga pangako, woh
Pangako woh oh hoh
Pangako woh oh

Maghihintay na lamang ba
Sa iyong mga pangako, woh
Pangako woh oh hoh
Pangako woh oh

napako ang mga mata ko sa tanong ngayon ay nakatingin sa akin . . . kilalang kilala ko siya...

hindi ako pwedeng magkamali!

bakit ngayon ka lang... bakit ngayon pa . . . 

Itutuloy...

Pangako – Kindred Garden Song Lyrics